Tuesday, January 28, 2014

Μέχρι να βρεθούμε πάλι... -Μέρος 1ο

   Χρόνια τώρα το ίδιο όνειρο. Όχι κάθε βράδυ αλλά θα το δω σίγουρα 2-3 φορές το μήνα. Δεν είναι εφιάλτης, δεν είναι σκηνή από ταινία. Ανάμνηση είναι. Παλιά αλλά όχι ξεχασμένη. Δε θα ήθελα ποτέ να ξεχαστεί. Κρέμομαι από αυτή. Κρατιέμαι και ανατρέχω σε αυτή κάθε φορά που πληγώνομαι. Έρωτας ήταν. Τι άλλο; Τι άλλο σε κρατάει ξύπνια τα βράδια; τι άλλο σε κάνει να κλαις με την πιο σαχλή αμερικανιά κατεβάζοντας έναν κουβά παγωτό; τι άλλο σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα είναι όμορφα, λαμπερά και αισιόδοξα;
   Ιόλη, 25, γαλάζια μάτια, μικρά χείλη, απόφοιτος αγγλικής φιλολογίας του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Ρόδο, αφόρητα ονειροπόλα, απύθμενα ονειροπαρμένη, σαρκαστική, σκληρή απ' έξω, τραγικά ευαίσθητη από μέσα. (το τελευταίο ας μείνει μεταξύ μας. Δε θέλω να χαλάσω την κακή εικόνα που έχω χτίσει). Μεγάλωσα σε ένα σπίτι δίπλα στη θάλασσα, μαζί με τους γονείς μου, τη γιαγιά και τα δύο μικρότερα αδέρφια μου. Δεν είχα ποτέ πολύ στενές σχέσεις μαζί τους. Ξέρεις, τις σχέσεις που τα λες όλα στη μαμά σου, λατρεύεις τον μπαμπά σου και μοιράζεσαι τα πάντα με την αδερφή σου. Ήμουν...περίεργη. Ήμουν πάντα πολύ κοινωνική, μου ήταν εύκολο να κάνω φίλους, είχα εξαιρετικό λέγειν, αλλά ήμουν πάντα διαφορετική.
   Προτιμούσα να κάνω παρέα με τα αγόρια, δε με ενδιέφεραν μαλλιά, ρούχα, κοσμήματα... Η μαμά μου ήθελε πάντα να είμαι πρώτη σχολείο. Αυτό θυμάμαι από αυτή. Ακόμα και τώρα δηλαδή, το ίδιο κάνει. Θυμάμαι ένα μόνιμο "Να μη σε νοιάζουν οι άλλοι, εσύ να διαβάζεις". Έτσι και έκανα. Διάβαζα. Ήμουν παραστάτρια, ήμουν σημαιοφόρος, ήμουν απουσιολόγος και είχα διαβάσει τη μισή βιβλιοθήκη του σχολείου. Αλήθεια! Τσεκαρισμένο! Κέρδισα και βραβείο γι αυτό. Ο πατέρας μου πάλι, είχε ανάγκη να ακούει "μπαμπάκα μου", "σ'αγαπώ" κλπ κλπ. Εγώ ακόμα και τώρα, δεν μπορώ να πω εύκολα "σ'αγαπώ", ούτε καν στην κολλητή μου. Οπότε, πάντα την πλήρωνα επειδή ήμουν απότομη. Η παρέα μου με τα αγόρια με έκανε αντικειμενική και με έμαθε να σκέφτομαι όπως αυτά. Καλό για τις φίλες μου, γιατί μου ζητάνε συμβουλές, κακό για μένα γιατί οι άντρες με λατρεύουν...σα φίλη! Και σε αυτό το σημείο μπορείς να πάρεις μια ιδέα για το θέμα της ιστορίας μου (έλα τώρα, τι περίμενες ότι θα διαβάσεις; για αστροφυσική;). 
    Ήμουν στο γυμνάσιο όταν γνώρισα τον Αντρέα και ήξερα από την πρώτη στιγμή ότι θα γίνει μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Η οικογένειά μου δεν είναι πλούσια. Με ένα μισθό του πατέρα μου ήμασταν πάντα και δεν είχαμε ιδιαίτερο πρόβλημα. Στο σχολείο όμως, υπήρχαν παιδιά όλων των κοινωνικών τάξεων και όπως όλοι ξέρουμε, τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Ένα πρωί λοιπόν, ενώ καθόμουν σε μα γωνιά και άκουγα τους γύρω να με κοροιδεύουν γιατί ο πατέρας μου ήταν μηχανικός, (¨Ετσι απλά καθόμουν! Το πιστεύεις;! Τόσα ήξερα! Αλλά η κοροιδεία έιχα γίνει συνήθεια και είχα κουραστεί να παλεύω) ήρθε από το πουθενά εκείνος. Επάνω σε άσπρο άλογο, με αστραφτερή πανοπλία...πλάκα κάνω! Πόσο γελοίο! Υπάρχουν ακόμα κάποιες που περιμένουν πρίγκιπα; Ήρθε λοιπόν γιατί είδε τι συνέβαινε και μόλις οι υπόλοιποι τον είδαν σκορπίστηκαν και εξαφανίστηκαν, όχι επειδή φοβήθηκαν, επειδή δεν ήθελαν να χαλάσουν τη σχέση τους μαζί του. Όλοι ήξεραν τον Αντρέα. Όλοι ήθελαν να του μοιάσουν, όλες ήθελαν να τον φιλήσουν και όλοι τον έγλειφαν από πάνω ως κάτω. Γιος του Δημάρχου, όχι πολύ ψηλός, μελαχρινός, με μεγάλα καστανά μάτια τόσο ζεστά, που ήθελες να χαθείς μέσα τους. Το πιο όμορφο χαρακτηριστικό του, το χαμόγελό του. Από αυτά που σχηματίζουν λακάκια στο πλάι, ξέρεις πολύ καλά για τι πράγμα μιλάω αγαπητέ αναγνώστη. Εγώ τον ήξερα ως ο Αντρέας, ο γιος του δημάρχου. Δεν ήταν μέσα στον κύκλο μου και δεν μπορούσα να θαυμάζω τα μάτια του γιατί όπως προείπα, δε με ενδιέφεραν ποτέ τέτοιου είδους πράγματα.
   Με πλησίασε, στάθηκε από πάνω μου, έσκυψε στο πρόσωπό μου, έγειρε το κεφάλι στο πλάι σα να ήθελε να παρατηρήσει κάτι καλά και είπε "Ιόλη, τα μάτια σου είναι πιο σκούρα στις άκρες!" και χαμογέλασε με ένα πλατύ χαμόγελο που δεν είχα ξαναδεί και κατάλαβα αμέσως για τι πράγμα μιλούσαν τα κορίτσια του σχολείου. Πώς ήξερε το όνομά μου; "Ναι, είναι το ίδιο ακριβώς χρώμα με της μητέρας και της αδερφής μου". Έτσι ξεκίνησε η όλη ιστορία μαζί του. Από εκείνη τη μέρα και μετά, ήρθαμε πολύ κοντά. Στο γυμνάσιο κάναμε πολύ παρέα. Στο σχολείο ήμασταν αχώριστοι. Κανείς δε με ξανα ενόχλησε, κανείς δε με ξανά κορόιδεψε όσο ήταν δίπλα μου αυτός. Περνούσαμε καλά. Τα απογεύματα κατεβαίναμε στο λιμάνι και βλέπαμε τα πλοία να έρχονται και να φεύγουν, κόσμος να ανεβαίνει και να κατεβαίνει με βαλίτσες στο χέρι.

Συνεχίζεται...

© 2014 Καμενίδου Ιωάννα

8 comments:

  1. Περιμενω τη συνεχεια!
    μεχρι στιγμης εξαιρετικο!

    ReplyDelete
    Replies
    1. Κική μου! είσαι από αυτές που μου έλειψαν! ευχαριστώ πολύ! ελπίζω πως και η συνέχεια θα είναι εξίσου καλή! ^^

      Delete
  2. Ιωάννα μου νομίζω ότι είναι κείμενο γραφής ή κάνω λάθος; Εγώ ξέρω μια γλυκιά Ιωάννα που την βλέπω πλέον μόνο στο facebook πόσο ομόρφυνε και την θαυμάζω λες και είναι δική μου κόρη. Θα ήθελα να μάθω αν είναι πράγματι απλό κείμενο και όχι η προσωπική σου ιστορία( παλιο..περίεργη γάτα η Αχτιδούλα σας)

    ReplyDelete
    Replies
    1. Γεωργία μου γλυκιά, υπόσχομαι ότι τώρα που τελειώνω με την εξεταστική, θα πάρω την άλλη την τρελή και θα έρθουμε να σας δούμε.
      Το κείμενο έχει πολλά στοιχεία από τη δική μου ζωή, αλλά η γενική ιστορία είναι φανταστική. Για την ακρίβεια, την είδα στον ύπνο μου! φαντασία, όχι αστεία!

      Delete
  3. υπάρχουν παιδάκα και παιδάκια... τα σκασμένα που κοροϊδεύουν, και αυτά τα άλλα, τα ώριμα, με τα ζεστά καστανά μάτια... καλό μεσημέρι!

    ReplyDelete
    Replies
    1. και πάντα θα υπάρχουν! δυστυχώς τα ώριμα είναι λίγα, αλλά όλα από το σπίτι ξεκινάνε! φιλιά!

      Delete
  4. Περιμένω ανυπόμονα την συνέχεια
    Φιλάκια ...

    ReplyDelete
    Replies
    1. ευχαριστώ πολύ Μαρία Έλενα! ελπίζω να είναι καλή η συνέχεια!

      Delete

Don't forget to first love yourself!